De titeldroom van Abiant Lycurgus is over. Langhenkel Volley overdonderde Abiant Lycurgus na een spannende eerste set en won met 3-0 (setstanden 29-27, 25-13, 25-13). Daarmee pakte Langhenkel voor het eerst in zijn bestaan de landstitel. De derde wedstrijd in de play-off-finale leek wel een soort herhaling van de beide eerste wedstrijden samen. De eerste set had veel weg van het spectaculaire en spannende duel van een week eerder in Groningen. De tweede en derde doorgang waren bijna een kopie van de eerste ontmoeting toen Lycurgus vrij kansloos verloor. Het maakte in elk geval overduidelijk dat Langhenkel zonder meer de titel verdiende. De Doetinchemmers voerden het hele seizoen al de ranglijst aan in de reguliere competitie en verloren daarin maar één keer. De ploeg was ook in de play-offs in feite oppermachtig, al haperde het in de have finale even tegen Netwerk STV en bracht Lycurgus in de tweede finalewedstrijd de ploeg van coach Joel Banks serieus aan het wankelen.
Dat gebeurde ook in de eerste set van deze derde ontmoeting, toen Abiant Lycurgus er in slaagde flink druk te zetten op de passing van de thuisploeg. Evenals in Groningen werden vooral Tutton en White bestookt. Dat had aanvankelijk succes en bij de Achterhoekers leken de zenuwen steeds meer een rol te spelen. Gaandeweg werd duidelijk dat opnieuw een paar details beslissend zouden zijn, zo zeer waren beide ploegen aan elkaar gewaagd. En evenals in Groningen viel het dubbeltje in de eerste set de kant van Langhenkel op.
Ondanks het setverlies leek Lycurgus in het tweede bedrijf moed te putten uit het goede spel van de beginfase. De ploeg nam onder impuls van Joe Klein en Robbert Andringa brutaal een 2-4 voorsprong. Maar even zo snel als Lycurgus die voorsprong had verkregen, kwam de thuisclub weer terug en kantelde de wedstrijd daarna volledig in Doetinchems voordeel. Door een paar ongelukkige passfouten aan Lycurguszijde, ook mede door het lage plafond in Sporthal Rozengaarde, werd het 7-4. Ronald Zoodsma zag toen de bui al hangen en probeerde met een time-out zijn ploeg in de rails te houden. Maar de Lycurgus-coach zag daarna vanaf de kant in feite de totale ineenstorting van zijn team zich voltrekken. Lycurgus slaagde er geen moment meer in om greep op de wedstrijd te krijgen. De ploeg toonde geen durf meer, serveerde ondermaats en speelde passend en blokkerend veel te wisselvallig. In feite was het in de loop van de tweede en de derde set prijsschieten aan het net voor Langhenkel. Daarnaast legden ze diverse keren van achter de servelijn succesvol aan voor een rechtstreeks punt. De echte spanning was er kortom snel af, zeker toen in de derde set het verschil vlot opliep boven de vijf punten. Voor de talrijke Langhenkel-supporters was het grote feesten toen al lang en breed begonnen Dat kreeg zijn apotheose toen Niels Koomen vanaf rechtsvoor aanlegde voor het “championship-point”. De oude sporthal Rozengaarde trilde na het laatste punt van de diagonaalaanvaller op zijn grondvesten door het gejuich en gebrul van de eigen aanhang.
Voor de teleurgestelde Lycurgus-spelers was er nog wel een welverdiend applaus na afloop toen de ploeg als de runner-up van dit seizoen nog in de huldigingsceremonie van de Nevobo werd betrokken.
Direct na afloop was Marcel Birza realistisch in zijn commentaar: “We zijn vandaag in feite overklast. Langhenkel is de terechte kampioen. Ze winnen dit seizoen vijf keer van ons. Dan is het duidelijk.” En over de terugval in de tweede en derde set: ”Nee, ik werd niet moedeloos. Je probeert toch terug te vechten en er een stapje bij te doen. Alleen moet je dan oppassen dat je jezelf niet voorbij loopt. Maar het lukte gewoon niet meer”. Toch heerste er ook tevredenheid bij de libero over dit seizoen: ”Als je bedenkt dat we met bijna een compleet nieuw team speelden ten opzichte van vorig jaar en dat we wel gewoon de finale om de landstitel halen, dan kunnen we daar best trots op zijn. Zeker als je ziet hoeveel blessures we hebben gehad in het team”.
[nggallery id=10]
